29 Ocak 2017 Pazar

Belki Bir Gün



Kendinize ait yaşanmışlıklarla seyrettiniz hayatımı. Bu yüzdendi anlam verememeniz, bu yüzdendi yapıştırdığınız size ait duygular. Tüm kelimelerim çıplaktı oysa kıyafetleri siz giydirdiniz. Sizde bana ait bir şeyler vardı, öğrenmeye geldim, bende size ait bir şeyler vardı, paylaşmaya geldim. Mutsuzluğunuzdu başkalarının yaşamına olan merakınız, mutluluğunuz yüreğinizde saklı oysa göstermeye geldim.
Sen niye geldin? Yoksa unuttun mu? Hayatının bir amacı vardı hatırlasana. Hani nerede o büyük hayallerin. Yoksa hayat hoyrat mı davrandı sana? Bu yüzden mi sevgi dolu yüzünün ardındaki nefret? Hangi negatif duygu işe yaramış hayatında? Sevgi ile yapıştırsan kırıkları, yara izlerin engel mi şefkate. Değil be arkadaşım, değil elbet. Kahkahaların bile kırık dökük, gözlerinde minicik bir ışık yok umuda dair. Sevmelerin hep menfaat çerçevesinde. Üstelik en kötüsü doğru olan bu olarak öğretilmiş sana. Şimdi ben ne yapsam boş, sevsem düzelmezsin, sevmesem biraz daha yitersin.
En iyisi mi gel unut benden yana ne varsa. Unut boşa çabalarımı, sesimi sedamı. Hatam değiştirebilirim sanmaktı hiçe sayarak mayanı.

Sen niye geldin? Yoksa unuttun mu? Umarım hatırlarsın arkadaşım, umarım bir gün tüm çirkinliklerinle sevilirsin. Belki bir gün, belki karşılıksız sevgi ile iyileşirsin…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder